حلالیت یک ماده عبارت است از تمایل ان برای ایجاد محیط همگن با مواد دیگری که معمولا حلال نامیده می شود. بررسی میزان و چگونگی حلالیت یک ترکیب در محیط های شیمیایی متفاوت , اطلاعاتی در مورد گروههای عاملی موجود در ترکیب , وزن مولکولی تفکیک الکترولیتی , دیفوزیون و ... به دست می اید. برای شناسایی ترکیبات الی , انها را بر حسب حلالیتشان در حلال های مختلف دسته بندی می کنیم.

در مورد حلالیت یک جسم در اب ,هرگاه حداقل 3 گرم از جسم در 100 میلی لیتر حلال شود ( معادل 0.1 گرم در 3 سی سی ) جسم را قابل حل می گویند.
حلالیت نمكها نیز مانند سایر جامدات با افزایش دما دستخوش تغییر می شود و معمولا" افزایش می یابد. به عنوان مثال حلالیت نمك سدیم كلرات NaClO3 در 20 درجه سانتیگراد برابر 100 گرم در 100 گرم آب می باشد، درحالی كه در دمای 100 درجه، حلالیت این نمك به 225 گرم در 100 گرم آب می رسد.


انحلال مواد درحلال طی سه مرحله انجام می پذیرد.

درمرحله اول جاذبه بین بعضی از ذرات حلال ازبین می رود ،درنتیجه این مرحله گرماگیر است.

درمرحله دوم جداشدن ذرات حل شونده صورت می گیرد که این مرحله نیز گرماگیر خواهد بود .

اما درمرحله سوم بین ذرات حلال وحل شونده جاذبه برقرار می شود،که درنتیجه آن گرما آزاد خواهد شد .

مجموع گرمای این سه مرحله گرمای انحلال ( انحلال Δ H )نامیده می شود ،لازم بتذکر است که علاوه 

برعامل انرژی نقش عامل بی نظمی را در انحلال پذیری مواد باید درنظرداشت.انحلال اغلب مواد جامد 

درآب باافزایش بی نظمی همراه است .مواد جامد یونی ضمن انحلال درآب یون های آبپوشیده تشکیل

می دهند ،و مواد کوالانسی مولکولی نظیر الکل ، اوره و شکر به کمک پیوند هیدروژنی وهم چنین

مواد کوالانسی مولکولی قطبی ، توسط نیروی دوقطبی ـ دوقطبی و به صورت مولکولی درآب حل 

می شوند .
در مورد مواد کم محلول از فاکتری بنام ثابت حاصلضرب حلالیت برای بیان میزان حلالیت استفاده می شود:

ثابت حاصلضرب حلالیت درواقع ثابت تعادل مربوط به انحلال یك نمك كم محلول می باشد.
می دانید از نظر انحلال در آب، مواد به چند دسته تقسیم می شوند. دسته ی اول كه حلالیت خوبی در آب دارند و به میزان زیادی در آب حل می شوند مانند بسیاری از اسیدها مانند H2SO4 یا برخی از نمكها مانند NaCl. محلول این مواد در آب را الكترولیت می گویند، زیرا رسانای جریان الكتریسیته هستند.
اما برخی مواد كم محلول و برخی دیگر نامحلول هستند.
چنانچه ماده ای نامحلول یا كم محلول در آب قرار داده شود، این ماده به میزان كمی در آب حل می شود و یونهایی حاصل از تفكیك مقدار كمی از آن وارد محلول می شود. اما بزودی هنگامی فرا می رسد كه سرعت انحلال یونها از جامد با سرعت رسوب كردن یونها از محلول سیر شده بر روی جامد، برابر می گردد. در این حالت می گوییم تعادل برقرار شده است. به عنوان مثال در هنگام انحلال یك نمك كم محلول مانند نقره كلرید این نمك به صورت یونهای مثبت و منفی در آب در می آید:
AgCl --> Ag+ + Cl
اما پس از مدتی كه محلول به صورت سیر شده در آمد سرعت واكنش فوق با واكنش زیر برابر می شود:
Ag+ + Cl- --> AgCl
در این حالت تعادل زیر برقرار می شود:
AgCl = Ag+ + Cl
ثابت تعادل فوق را به صورت زیر می نویسیم:
K=[Ag+][Cl-]/[AgCl]
از آنجا كه غلظت یك جامد خالص، مقدار ثابتی است، [AgCl] را می توان با K یكی كرد. در این صورت خواهیم داشت:
Ksp=K[AgCl]=[Ag+][Cl-]
ثابت Ksp حاصل ضرب انحلال نامیده می شود. توجه داشته باشید این ثابت برای نمكهای كم محلول تعریف می شود، یعنی نمكهایی كه در آنها همواره تعادل وجود دارد بین یونهای موجود در محلول و حالت جامد ماده. این تعادل برای نمكهای كاملا" محلول تعریف نمی شود، زیرا در انها رابطه یك طرفه است و فقط فرآیند انحلال وجود دارد.
از آنجا كه انحلال پذیری یك نمك معمولا" به طور وسیعی با دما تغییر می كند، مقدار عددی Ksp برای یك نمك با دما تغییر می كند.
این مقادیر معمولا" در 25 درجه سانتیگراد ثبت می شوند. غلظت یك ماده ی كم محلول در محلول سیر شده ی آن پایین است و بنابراین در رابطه تعادل می توان غلظت ها را به طور رضایت بخش بكار برد، اما برای نمكهایی كه انحلال پذیری بیشتری دارند، جاذبه ی بین یونی موجب می شود كه ضرایب فعالیت به طور موثری از واحد انحراف پیدا كنند و برای تحلیل ریاضی این سیستم ها، به جای غلظت ها باید از فعالیت ها استفاده كرد. 
مقدار عددی Ksp یك نمك را می توان از روی انحلال پذیری مولی آن نمك پیدا كرد.